Fahrenheit 9.11
Kraj
Genre
Budżet
$6 000 000
Opłaty
$222 446 320
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Mike Desjarlais
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Krótki opis
Dokument zdobywcy Oscara, Michaela Moore'a, ukazujący kontrowersyjne fakty i teorie dotyczące relacji pomiędzy rządem Stanów Zjednoczonych a organizacjami terrorystycznymi. Reżyser stara się wyszukiwać wszystko to, o czym media niechętnie wspominają, bądź nie wspominają wcale. Podstawową kwestią jest wyjaśnienie przyczyn agresji skierowanej przeciwko Ameryce, tego jak administracja George'a W. Busha przyczyniła się do wydarzeń z 11 września 2001 roku, a także ukazanie wszelkich układów amerykańskich władz z Osamą bin Ladenem.
Co pozostało za kulisami
- Dyrektor generalny, Michael Eisner, złośliwie zauważył, że Moore specjalnie rozdmuchał publiczny skandal, aby zwrócić uwagę krytyków filmowych na Festiwalu Filmowym w Cannes. Z kolei Moore stwierdził, że Eisner jest po prostu tchórzem i boi się podwyższenia podatków pobieranych od Disneylandu oraz licznych hoteli we Florydzie. Jak wiadomo, gubernator Florydy Jeb Bush – brat prezydenta USA George'a Busha, został ostro skrytykowany w filmie Michaela Moore'a.
- Po pokazie na Festiwalu Filmowym w Cannes film zdobył prawdopodobnie najdłuższą owację w całej historii forum filmowego. Dokładny czas oczywiście nie udało się ustalić, ale w mediach pojawiła się liczba od 15 do 25 minut.
- Tylko drugiemu filmowi dokumentalnemu udało się zdobyć główną nagrodę Festiwalu w Cannes – „Złotą Palmę”. Pionierem w tej dziedzinie był film znanego podróżnika Jacques’a-Yves Cousteau „Monde du silence, Le” z 1956 roku.
- Nigdy wcześniej filmy dokumentalne nie były wyświetlane na tak dużej liczbie ekranów. Pierwszy weekend (25-27 czerwca) – 868 ekranów, drugi weekend (2-5 lipca) – 1725 ekranów, trzeci weekend (9-11 lipca) – 2011(!) ekranów.
- W maju 2004 roku Michael Moore wydał oficjalne oświadczenie, że firma Walt Disney Pictures (właściciel dystrybutora Miramax) utrudnia firmie Miramax promocję jego najnowszego filmu dokumentalnego. Z kolei przedstawiciele Disneya odpowiedzieli, że decyzja została podjęta już w maju 2003 roku i wtedy radzili Miramax, aby zrezygnował z funkcji dystrybutora tego filmu.
- Dyrektor generalny, Michael Eisner, złośliwie zauważył, że Moore celowo rozdmuchał publiczny skandal, aby zwrócić uwagę krytyków filmowych na Festiwalu Filmowym w Cannes. Z kolei Moore stwierdził, że Eisner jest po prostu tchórzem i boi się wzrostu podatków pobieranych od Disneylandu oraz licznych hoteli we Florydzie. Jak wiadomo, gubernator Florydy Jeb Bush był bratem prezydenta USA George'a Busha, który został ostro skrytykowany w filmie Michaela Moore'a.
- Tylko drugiemu filmowi dokumentalnemu udało się zdobyć główną nagrodę na Festiwalu w Cannes – Złotą Palmę. Pionierem w tej dziedzinie był film słynnego podróżnika Jacquesa-Yves Cousteau „Monde du silence, Le” z 1956 roku.
- Po raz pierwszy film dokumentalny znalazł się na szczycie listy najbardziej kasowych filmów weekendu. Wcześniej żaden film dokumentalny nie potrafił nawet dostać się do pierwszej piątki.
- Podczas kręcenia filmu Moore przeprowadził wywiad z amerykańskim kontrahentem Nicholasem Bergiem, który później został porwany i zabity przez irackich terrorystów, ale zdecydował się nie włączyć tej rozmowy do ostatecznej wersji filmu. Michael poinformował, że wywiad nigdy nie zostanie udostępniony opinii publicznej, ponieważ wszystkie oryginalne materiały filmowe przekazał rodzinie Berga.
- Ray Bradbury, autor fantastycznej powieści „Fahrenheit 451”, wyraził oburzenie z powodu tytułu filmu Moore'a. „Ukradł mój pomysł” – powiedział rozgoryczony pisarz prasie.
- Po raz pierwszy film, który był wyświetlany w najmniejszej liczbie kin w porównaniu z konkurencją, zajął pierwsze miejsce w box office.
- Do niedawna najbardziej dochodowym filmem dokumentalnym był film Michaela Moore'a „Bowling for Columbine”. W 2002 roku film ten zarobił 24 miliony dolarów. „Fahrenheit 9/11” osiągnął ten wynik już w pierwszy weekend wyświetlania.
- W swoim oficjalnym oświadczeniu Michael Moore powiedział: „Mój film jest przede wszystkim skierowany do 50 procent ludzi, którzy nigdy nie chodzą na wybory. Czy oni stali się elitą przez ten czas? Czy oni się wzbogacili? Czy są dobrze wykształceni? Nie! Wciąż są biedni. Kim są ci 50 procent? To przede wszystkim klasa robotnicza, samotne matki, niewykształcona młodzież i zdecydowana większość Afroamerykanów”.
- Michael Moore nawet nie próbował walczyć z rozpowszechnianiem pirackich wersji filmu w Internecie, ponieważ celem filmu nie jest zebranie jak największej sumy pieniędzy, ale edukowanie każdego potencjalnego amerykańskiego wyborcy przed wyborami prezydenckimi pod koniec 2004 roku.
- Początkowo film otrzymał kategorię wiekową „R”. Michael Moore próbował przekonać stowarzyszenie MPPA, że film powinien obejrzeć także 15-letni nastolatek, który za kilka lat może zostać powołany do wojska w Iraku. Złożył protest, w którym zasugerował komisji obniżenie kategorii wiekowej filmu do „PG-13”. Jednak protest został odrzucony, a film wszedł do kin z kategorią „R” ze względu na „obecność brutalnych i niepokojących scen w filmie, a także obfitość wulgaryzmów”.
- W maju 2004 roku Michael Moore oficjalnie oświadczył, że firma Walt Disney Pictures (właściciel dystrybutora Miramax) utrudnia firmie Miramax promocję jego najnowszego filmu dokumentalnego. Z kolei przedstawiciele Disneya odpowiedzieli, że decyzja ta została podjęta już w maju 2003 roku i już wtedy radzili firmie Miramax zrezygnować z funkcji dystrybucyjnych tego filmu.
- Dyrektor generalny, Michael Eisner, złośliwie zauważył, że Moore celowo wywołał skandal publiczny, aby przyciągnąć uwagę krytyków filmowych na festiwalu w Cannes. Moore z kolei stwierdził, że Eisner jest po prostu tchórzem i boi się podniesienia podatków nakładanych na Disneyland oraz liczne hotele znajdujące się na Florydzie. Jak wiadomo, gubernator Florydy Jeb Bush jest rodzonym bratem prezydenta USA George'a Busha, który został ostro skrytykowany w filmie Michaela Moore'a.
- Tylko dwóm filmom dokumentalnym udało się zdobyć główną nagrodę Festiwalu w Cannes — Złotą Palmę. Pionierem w tej dziedzinie był w 1956 roku film słynnego podróżnika Jacques'a-Yvesa Cousteau pt. „Świat ciszy”.
- Po raz pierwszy film dokumentalny znalazł się na szczycie listy najbardziej kasowych filmów weekendu. Wcześniej żadnej produkcji z tego gatunku nie udało się dotrzeć nawet do pierwszej piątki.
- Podczas zdjęć Moore przeprowadził wywiad z amerykańskim kontrahentem Nicholas Bergiem, który później został porwany i zamordowany przez irackich terrorystów, jednak podjął decyzję o niewłączeniu tej rozmowy do finalnej wersji filmu. Michael poinformował, że wywiad nigdy nie zostanie udostępniony opinii publicznej, ponieważ wszystkie surowe materiały filmowe postanowił przekazać rodzinie Berga.
- Ray Bradbury, autor powieści science-fiction „451 stopni Fahrenheita”, wyraził swoje oburzenie tytułem filmu Moore'a. „Ukradł mój pomysł” — przekazał prasie rozżalony pisarz.
- Nigdy wcześniej filmy dokumentalne nie były wyświetlane na tak imponującej liczbie ekranów. Pierwszy weekend (25-27 czerwca) — 868 ekranów, drugi weekend (2-5 lipca) — 1725 ekranów, trzeci weekend (9-11 lipca) — 2011(!) ekranów.
- Po raz pierwszy film wyświetlany na najmniejszej liczbie ekranów w porównaniu z konkurencją zajął pierwsze miejsce w box office.
- Do niedawna za najbardziej kasowy film dokumentalny uważano etiudę tego samego Michaela Moore'a pt. „Bowling for Columbine”. W 2002 roku obraz ten zarobił 24 miliony dolarów. „Fahrenheit” osiągnął ten wynik już w pierwszy weekend wyświetlania.
- W swoim oficjalnym oświadczeniu prasowym Michael Moore przekazał: „Mój film jest przede wszystkim skierowany do tych 50 procent ludzi, którzy nigdy nie chodzą na wybory. Czy stali się oni w tym czasie elitą? Czy stali się bogatsi? Czy są dobrze wykształceni? Nie! Wciąż są tak samo biedni. Kim są te 50 procent? To przede wszystkim klasa robotnicza, samotne matki, niewykształczona młodzież i przytłaczająca liczba Afroamerykanów”.
- Michael Moore nawet nie próbował walczyć z rozpowszechnianiem pirackich wersji filmu w internecie, ponieważ celem filmu wcale nie jest zgromadzenie jak największej sumy pieniędzy, lecz uświadomienie każdego potencjalnego amerykańskiego wyborcy w przededniu wyborów prezydenta USA pod koniec 2004 roku.
- Pierwotnie film otrzymał kategorię wiekową „R”. Michael Moore próbował przekonać stowarzyszenie MPPA, że obraz powinni zobaczyć także 15-letni nastolatkowie, którzy za kilka lat mogą zostać wysłani na służbę wojskową w Iraku. Złożył protest, w którym zasugerował komisji złagodzenie kategorii filmu do „PG-13”. Jednak protest został odrzucony i film wszedł do kin z kategorią „R” ze względu na „obecne w filmie brutalne i niepokojące sceny, a także z powodu obfitości wulgaryzmów”.
Podobne filmy
8.5/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8/10
8/10
8/10
8/10
7.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
