Wielka Szóstka
Kraj
Genre
Budżet
$165 000 000
Opłaty
$657 827 828
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Roy Conli, John Lasseter, Andrew Millstein
Operator
Kompozytor
Artysta
Mitja Rabar, Jeff Williams
Casting
Instalacja
Tim Mertens
Cały zespół (51)
Cały zespół (51)
Krótki opis
Wypadek podczas pokazów robotyki staje się początkiem serii wydarzeń zagrażających bezpieczeństwu całego miasta San Fransokyo. Pragnąc odkryć źródło zagrożenia i aby zapobiec zbliżającej się katastrofie, Hiro wraz z przyjaciółmi - nieustaraszoną ryzykantką, neurotycznym miłośnikiem porządku, genialną chemiczką, zwariowanym fanem komiksów oraz nieco nadopiekuńczym Baymaxem - tworzy Wielką Szóstkę ultranowoczesnych bohaterów. Czy nowoczesne technologie i przyjaźń wystarczą, by pokonać tajemniczego przeciwnika?
Co pozostało za kulisami
- Imię złoczyńcy Yokai oznacza „duch” lub „fantom” w tłumaczeniu z języka japońskiego.
- Animatorzy poinformowali, że charakter i mimikę stoickiej, emocjonalnie powściągliwej Go-Go Tomago wzorowali na słynnych aktorach Johnie Wayne'ie, Clincie Eastwoodzie i Garym Cooperze, którzy na ekranie wcielili wizerunek legendarnych kowbojów Dzikiego Zachodu.
- Na ścieżce dźwiękowej filmu znalazły się oryginalne kompozycje zespołu Fall Out Boy.
- Sportową sylwetkę i technikę ruchu Go-Go Tomago przejęli od profesjonalnych łyżwiarzy szybkich.
- Do nagrania muzyki do filmu kompozytor Henry Jackman zaangażował 77-osobową orkiestrę.
- Do opracowania mikrobota, który wynalazł Hiro, konieczne było przeprowadzenie pewnych badań naukowych. Twórcy filmu zapoznali się z pracami naukowców z University of California w Los Angeles, poświęconymi nanorobotami. Następnie udali się do Carnegie Mellon University i MIT i spotkali się z niektórymi naukowcami, którzy również pracowali nad tworzeniem miniaturowych robotów. Pomimo że prototypów takich robotów, jakie składał Hiro, póki co nie istnieje, teoretycznie są one całkiem realne.
- W pierwszym oficjalnym zwiastunie filmu można dostrzec plakat znajdujący się na ścianie po lewej stronie w komisariacie policji. Widnieje na nim informacja, że poszukiwany jest Hans. Hans to postać z poprzedniego filmu Disneya pt. „Kraina Lodu” (2013). Z kolei w prawej części biurka policjanta widoczne są zdjęcia Esther i Volta z filmu „Volt” (2008), również wyprodukowanego przez studio Disney.
- Kiedy Fred przedstawia rodziców swoim przyjaciołom i pokazuje zdjęcie, widać, że jego ojcem jest Stan Lee.
- Animatorzy wyjawili, że charakter i mimikę niewzruszonej, emocjonalnie powściągliwej GoGo Tomago wzorowali na słynnych aktorach: Johnie Wayne'ie, Clincie Eastwoodzie i Garym Cooperze, którzy ucieleśnili na ekranie obraz legendarnych kowbojów Dzikiego Zachodu.
- Podstawą scenariusza był komiks Marvel o tej samej nazwie (Big Hero 6).
- Aktor James Cromwell, w oryginalnej wersji podkładający głos profesorowi Robertowi Callaghanowi, ukończył Uniwersytet Carnegie Mellon (dawniej Carnegie Tech) na kierunku inżynieria mechaniczna. Na tej uczelni twórcy filmu przeprowadzili obszerne badania i zapoznali się z innowacyjnymi technologiami w dziedzinie konstrukcji miękkich robotów, które ostatecznie zainspirowały ich do stworzenia Baymaxa.
- Na etapie przygotowań do zdjęć dużo czasu poświęcono na badanie robotyki w celu stworzenia wiarygodnego Baymaxa. Don Hall wraz z grupą badawczą pracowali w Carnegie Mellon University. Tam dowiedzieli się wiele o znaczeniu robotów we współczesnej popkulturze. Reżyser dowiedział się również o rozwoju miękkich robotów (winylowy rękaw może się napompować i stać się całkowicie bezpieczny dla człowieka). Taki robot jest w stanie wykonywać proste manipulacje. Na przykład może komuś wyczyścić zęby. Hall spodobał się nie tylko pomysł miękkiego, bezpiecznego robota, ale i to, kim staje się w miarę rozwoju fabuły. Z robota-niania przemienia się w odważnego wojownika.
- W napisach końcowych można zobaczyć nagłówki gazet, informujące o dalszych losach bohaterów filmu. Na przykład: „Hiro Hamada otrzymał grant uniwersytecki”, „Został otwarty budynek im. Tadashiego Hamady”, „Baymax zatrzymał niesprawny tramwaj i uratował ludzi” itp.
- Główną trudnością w opracowaniu winylowego kostiumu Baymaxa było jego oświetlenie. Twórcy filmu przeprowadzili mnóstwo eksperymentów w studiu. Próbowali oświetlać gumową piłeczkę, a następnie przeprowadzali podobne testy w programie Hyperion. Sposób, w jaki światło odbija się od powierzchni winylowej Baymaxa, dokładnie odpowiadał temu, jak światło odbijało się od powierzchni piłki.
- Do stworzenia miasta artyści wykorzystali specjalny program, w którym zawarte były wszystkie plany San Francisco – od układu ulic i kwartałów, aż po wskazanie budynków mieszkalnych i biurowych. Według scenografa Paula A. Felixa otrzymali w ten sposób swoistą mapę San Francisco. Zmieniając szablony wyszukiwania, mogli znaleźć budynek każdego konkretnego typu w danej dzielnicy. Wybrano kilka prototypów budynków, a następnie powielono je z niewielkimi zmianami wprowadzanymi przez sam program. W rezultacie w mieście nie ma ani pary identycznych budynków, mimo że wszystkie są do siebie bardzo podobne.
- W pierwszym oficjalnym zwiastunie filmu można zauważyć plakat, znajdujący się w komisariacie policji na ścianie po lewej stronie. Na nim napisano, że poszukiwany jest Hans. Hans to postać z poprzedniego filmu Disneya „Kraina Lodu” (2013). A na skrajnej prawej części biurka policjanta widoczne są zdjęcia Ester i Volta z filmu „Volt” (2008), również zrealizowanego przez studio Disney.
- Artyści z Walt Disney Animation tworzyli i animowali tłumy ludzi za pomocą programu Denizen – to potężne narzędzie, składające się z kilku oddzielnych aplikacji. Cykl produkcyjny Denizen rozpoczyna się od załadowania kilku postaci, które definiują styl filmu. Program analizuje i porównuje grafikę, wyodrębniając określony algorytm. Następnie rozpoczyna się tworzenie postaci przy użyciu różnych elementów odzieży i akcesoriów, które zostały przygotowane wcześniej. Wszystkie elementy są mieszane, a generowana jest losowa kombinacja – sama postać, jej ubranie, fryzura. Otrzymany model można bez dodatkowej obróbki wstawić do kadru i animować. Każda z tych postaci była ubrana w unikalny strój, składający się z kombinacji 32 różnych elementów, plus 32 różne fryzury i 32 odcienie skóry. Oznacza to, że twórcy filmowi mogli zaludnić San Fransokyo 686 080 unikalnymi postaciami, zanim nastąpiło pierwsze powtórzenie. Program Denizen pozwalał również na wprowadzanie korekt do postaci, a pracownikom WDAS zaproponowano pozowanie dla niektórych postaci epizodycznych. W rezultacie 200 pracowników WDAS „pojawiło się” w rolach epizodycznych w filmie.
- Pracując nad udoskonaleniem techniki walki Baymaxa, animatorzy zwrócili uwagę na popularny rodzaj wschodnich sztuk walki – karate. Aby dokładnie przestudiować tę technikę, zespół udał się do studia sztuk walki, gdzie poprosili mistrzów karate o zademonstrowanie kilku technik z tej starożytnej praktyki, klęcząc, ponieważ to właśnie w pozycji klęczącej ludzkie ciało staje się proporcjonalne do tułowia Baymaxa.
- Podczas testowania superbohaterskich kostiumów rakietowa pięść Baymaxa rozbija posąg Hansa z filmu animowanego „Kraina lodu” (2013).
- Kiedy Gogo pokazuje Hiro rower, mówi, że jest on na zawieszeniu magnetycznym, co eliminuje tarcie, jednak twórcy zapominają, że bez tarcia nie byłby moment obrotowy, co oznacza, że koła by się nie kręciły, a więc rower by nie jechał. Albo to by nie był rower.
- Animatorzy, pracujący nad stworzeniem wizerunku Freda, czerpali inspirację z prawdziwych snowboardzistów, skaterów i surferów.
- W jednej z pierwszych scen filmu na monitorze Hiro można zauważyć figurkę Ralfa, znanego widzom z animowanego filmu o tym samym tytule studia Disney „Wreck-It Ralph” (2012).
- Ścieżka dźwiękowa do filmu zawiera oryginalne kompozycje zespołu Fall Out Boy.
- W oficjalnym teaserze filmu animowanego na jednej z miejskich wież można zauważyć reklamę gry wideo Fix-It Felix Jr. z innego filmu studia Walt Disney Pictures pt. „Wreck-It Ralph” (2012).
- W czasach szkolnych aktorka Genesis Rodriguez, która użyczyła głosu Honey Lemon w oryginalnej wersji filmu, pełniła funkcję spawacza w kółku robotyki.
- Aby uroczy uśmiech z brakującym zębem Hiro pozostał nienaganny z każdej perspektywy, animatorzy ustawili punkty kontrolne na przednich zębach, aby w razie potrzeby można było wprowadzać poprawki.
- Program Hyperion, którego rozwój zajął dwa lata, znacznie ułatwił pracę artystom zajmującym się oświetleniem. Według głównego technologa Walt Disney Animation, Andy'ego Hendricksona, Hyperion zbliżył się do imitacji tego, co dzieje się w rzeczywistym świecie. Za pomocą tego programu zostały w pełni symulowane wszystkie prawa optyki działające w naszym świecie – sposób odbijania się światła od powierzchni, jego zachowanie z różnymi materiałami i co się dzieje, gdy światło odbija się od powierzchni przedmiotu. System pozwolił na pracę z wielokrotnymi odbiciami, co jest jedną z najważniejszych właściwości światła. Po rozwiązaniu kwestii fizycznej wiarygodności, artyści mogli w pełni skupić się na aspekcie twórczym.
- Aktor James Cromwell, który w oryginale użyczył głosu profesorowi Robertowi Callaghanowi, ukończył Uniwersytet Carnegie Mellon (znany wcześniej jako Carnegie Tech) na kierunku inżynieria mechaniczna. Na tym uniwersytecie twórcy filmu przeprowadzili szeroko zakrojone badania i zapoznali się z innowacyjnymi technologiami w dziedzinie konstrukcji miękkich robotów, co ostatecznie zainspirowało ich do stworzenia Baymaxa.
- W czasach szkolnych aktorka Genesis Rodriguez, która użyczyła głosu Honey Lemon w oryginalnej wersji filmu, była zapisana na stanowisko spawacza w kole robotyki.
- W filmie występuje około 700 unikalnych postaci. Dla porównania, w filmie „Kraina Lodu” (2013) – 270 postaci, a w filmie „Wreck-It Ralph” (2012) – 185 postaci.
- W filmie występuje łącznie około 700 unikalnych postaci. Dla porównania, w filmie „Kraina Lodu” (2013) było 270 postaci, a w filmie „Wreck-It Ralph” (2012) – 185 postaci.
- W oficjalnym teaserze animacji na jednej z miejskich wież można zobaczyć reklamę gry wideo Fix-It Felix Jr. z innej animacji Walt Disney Pictures „Ralph Demolka” (2012).
- Do stworzenia finałowej sceny filmu filmowcy musieli skonsultować się z fizykiem teoretycznym Seanem Carrolllem z California Institute of Technology.
- Aby przygotować wystarczającą ilość szyldów, którymi można było udekorować całe miasto, scenograf był zmuszony rozpocząć nad nimi pracę na dwa lata przed rozpoczęciem zdjęć.
- Kiedy Fred przedstawia przyjaciołom swoich rodziców i pokazuje zdjęcie, widać, że jego ojcem jest Stan Lee.
- Podczas testów superbohaterskich kostiumów, rakietowy pięścią Baymaxa rozbija statuę Hansa z animowanego filmu „Kraina Lodu” (2013).
- Kilku bohaterów z komiksu Big Hero 6 nie trafiło do filmu z powodu problemów z uzyskaniem praw do ich wykorzystania.
- Sposób poruszania się mikrobotów – z ich „nakładaniem się” na siebie, tworząc liczniki jako haki do przemieszczania głównej masy do celu – został zaczerpnięty od świecących robaków (Arachnocampa luminosa). Te z kolei używają małego tunelu ze śluzu, aby przemieszczać się z miejsca na miejsce.
- Na etapie przygotowań do zdjęć wiele czasu poświęcono na studiowanie robotyki, aby stworzyć wiarygodnego Baymaxa. Don Hall wraz z grupą badawczą pracowali na Uniwersytecie Carnegie Mellon, gdzie dowiedzieli się wiele o znaczeniu robotów we współczesnej popkulturze. Reżyser zapoznał się również z opracowaniami dotyczącymi miękkich robotów (winylowa ręka może zostać napompowana i stać się całkowicie bezpieczna dla człowieka). Taki robot jest w stanie wykonywać najprostsze czynności, na przykład może komuś umyć zęby. Hallowi spodobała się nie tylko idea miękkiego, bezpiecznego robota, ale także to, kim staje się on w miarę rozwoju fabuły – z robota-opiekuna przeobraża się w odważnego wojownika.
- W filmie użyto łącznie 18,8 mln elementów konstrukcyjnych.
- Do stworzenia miasta artyści wykorzystali specjalny program, w którym zawarte były wszystkie plany San Francisco – począwszy od układu ulic i dzielnic, a skończywszy na wskazaniu budynków mieszkalnych i biurowych. Zgodnie ze słowami scenografa Paula A. Felixa, stworzyli oni swego rodzaju mapę San Francisco. Poprzez modyfikację wzorców wyszukiwania, mogli znaleźć budynek każdego konkretnego typu w danym rejonie. Wybrano kilka prototypów budynków, a następnie zostały one namnożone z niewielkimi zmianami wprowadzonymi przez sam program. W rezultacie w mieście nie ma nawet pary identycznych budynków, choć wszystkie są do siebie bardzo podobne.
- Technologiczny Instytut San Fransokio łączy elementy architektury Stanfordu i japoński styl. Dla inspiracji twórcy filmu specjalnie odwiedzili kampus California Institute of Technology, wykonany w stylu architektonicznym początku XX wieku. Zainteresowało ich to, że przez dziesięciolecia w kampusie zaczęły pojawiać się inne style architektoniczne. Zrobili również wycieczkę po Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie, gdzie przeprowadzono ich przez cały kompleks naukowy z wycieczką z przewodnikiem, a ponadto pokazano specjalne laboratoria, w których badano nanotechnologie i robotykę. Uzyskane informacje uzupełniły wiedzę, którą reżyserzy czerpali z innych centrów robotyki w USA i w innych krajach świata. Wszystkie te dane zostały później wykorzystane przy tworzeniu wnętrz Technologicznego Instytutu San Fransokio.
- Sposób poruszania się mikrobotów — z ich „nakładaniem się” jeden na drugi, tworząc wypustki służące jako haki do przemieszczania głównej masy w stronę celu — został zapożyczony od robaków świecących (Arachnocampa luminosa). Te z kolei wykorzystują niewielki tunel ze śluzu, aby przemieszczać się z miejsca na miejsce.
- W 3D narysowano 23 dzielnic miasta.
- W jednej z pierwszych scen filmu na monitorze Hiro można zauważyć figurkę zabawkową Ralfa, znanego widzom z jednoimiennego filmu animowanego studia Disney „Ralph i internet” (2012).
- Techniczny superwizor filmu poinformował, że zazwyczaj podczas obróbki komputerowej całe zdjęcie jest umieszczane w pamięci komputera. Obecnie moc obliczeniowa komputerów jest niewystarczająca, aby utrzymać w pamięci wszystko, co jest potrzebne, dlatego twórcy tego filmu dzielili sceny na warstwy, przetwarzali warstwy oddzielnie, a następnie łączyyli je w ostateczny obraz.
- Pracując nad udoskonaleniem technik walki Baymaxa, animatorzy zwrócili uwagę na popularną wschodnią sztukę walki – karate. Aby szczegółowo przestudiować tę technikę, zespół udał się do studia sztuk walki, gdzie poprosili mistrzów karate o zademonstrowanie kilku chwytów z tej starożytnej praktyki w pozycji klęczącej, ponieważ właśnie w tej pozycji ludzkie ciało stawało się proporcjonalne do tułowia Baymaxa.
Podobne filmy
8.8/10
8.7/10
8.6/10
8.5/10
8.4/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
