The Green Inferno

The Green Inferno (2014)
Chronometraż: 1:40 (100 min)
5.4/10
73 738

brak ocen
5.7/10
1613
5.4/10
54000
Oceń film:
Data premiery
Budżet
$5 000 000
Opłaty
$12 666 449
Witryna internetowa
Reżyser
Scenariusz
Producent
Eli Rot, Nikolas Lopes, Molly Conners, Miguel Asensio Llamas, Christopher Woodrow, Jason Blum, Maria Cestone, Sarah E. Johnson, Hoyt David Morgan, Michael Joe
Operator
Antonio Quercia
Kompozytor
Manuel Riveiro
Artysta
Mariachi Palacios, Paola Zoccola
Casting
Kelly Wagner, Dominika Posserén

Krótki opis

Grupa studentów wyrusza w podróż z Nowego Jorku do Amazonii aby ratować zagrożone wymarciem plemię. Kiedy rozbijają się w dżungli, stają się zakładnikami tubylców, których zamierzali chronić.

Co pozostało za kulisami

  • Scenę ucieczki Samanty i Daniela kręcono wielokrotnie. Główna aktorka, Lorenza Izzo, niemal utonęła, gdy jej bohaterka Justine rzuciła się do rzeki w nadziei na ucieczkę, ale została ponownie schwytana. Lorenza została wyciągnięta z wody dopiero wtedy, gdy ktoś z ekipy zauważył, że naprawdę zaraz zatonie. Niektóre ujęcia z tego dubla znalazły się w filmie.
  • Eli Roth oświadczył, że do kin wchodzi dokładnie ten film, którego nakręcił. Nie musiał wyciąć ani jednej sceny na żądanie Amerykańskiego Stowarzyszenia Kinowego.
  • W napisach końcowych wymienieni są aktorzy głównej obsady, obok których znajdują się ich nazwy użytkownika na „Twitterze” (dotyczy to również niektórych członków ekipy filmowej i reżysera Eli Rotha).
  • Pomimo aktywnej kampanii reklamowej uruchomionej pod koniec 2013 roku i obietnic, że jedną z głównych ról zagra piosenkarka i modelka Sky Ferreira, otrzymała ona rolę niezbyt znaczącą. Ferreira zagrała przyjaciółkę głównej bohaterki Justine, która nie wyruszyła na wyprawę do Amazonii. Zdjęcia z planu filmowego, które pojawiły się w Internecie, wywołały burzliwą dyskusję. Niektórzy pomylili Ferreirę z Amy, bohaterką graną przez Kirby Bliss Blanton. Inni uznali, że Ferreira to Kara, którą w rzeczywistości grała Ignacia Allamand.
  • Dzieci z wioski przyszły do Eli Rotha z pomysłem, który wydał im się interesujący: co gdyby w scenie, w której bohaterka siedzi w klatce, użyć prawdziwego pytona? Właśnie złapały niewielki okaz. Pomysł spodobał się Rothowi i pozwolił on dzieciom „straszyć” aktorów w klatce wężem. Dzieci poniosły się i kilka razy uderzyły aktorkę w twarz wężem. Z relacji Rotha wynika, że nie miała ona pojęcia, jak bardzo jest to niebezpieczne.
  • Jak podaje się w zwiastunie filmu, mieszkańcy peruwiańskiej dżungli, przedstawieni w filmie „Zielone piekło”, nigdy wcześniej nie byli fotografowani ani filmowani przez przedstawicieli cywilizacji zachodniej.
  • Moralność i estetyka filmu wywodzą się z „Piekła kanibali” (1979) Ruggero Deodato, a prezentowane w nim sceny przemocy wykazują pewne podobieństwo do mniej skandalizującego filmu „Kanibale” (1981) reżysera Umberto Lenziego.
  • W napisach końcowych, pomiędzy autorami i wykonawcami piosenki a osobami i organizacjami, którym twórcy filmu składają szczególne podziękowania, znajduje się „krótka historia kanibalizmu we włoskim kinie oraz imiona reżyserów pracujących w tym gatunku”.
  • W napisach końcowych zaznaczono, że w niektórych scenach reżyser Eli Roth zastępował Darryla Sabarę.
  • Film dedykowany jest włoskiemu reżyserowi Ruggero Deodato, znanemu z filmów grozy. Na ekranie pojawia się napis „Poświęcone Ruggero”.
  • Role łyseggo łowcy i kobiety-wodza zostały w rzeczywistości powierzone przedstawicielom jednego z chilijskich plemion, z którymi Eli Roth zapoznał się niegdyś podczas podróży po dżunglach Amazonii. W rolę łyseggo łowcy wcielił się Ramón Liao, z którym Roth występował w dramacie z elementami thrillera „Aftershock” (2012) w reżyserii Nicolása Lopeza. Rolę kobiety-wodza zagrała Antonietta Pari. Co ciekawe, z wyjątkiem Kirby Bliss Blanton, Magdy Apanoic i Darryla Sabary, wszystkie pozostałe ofiary plemienia kanibali w filmie „Zielone piekło” wystąpiły również w „Aftershock”.
  • Podczas pokazu filmu na festiwalu amerykańskim w Deauville (Francja) jedna z widowni zemdlała.
  • Eli Roth opowiedział, że w podziękowaniu za możliwość udziału w zdjęciach mieszkańcy wioski zaproponowali scenografowi dwulatka. Ten uprzejmie odmówił.
  • Role gołego myśliwego i kobiety-wodza w rzeczywistości zagrali przedstawiciele jednego chilijskiego plemienia, z którymi Eli Roth zapoznał się podczas podróży po dżunglach Amazonii. Gołego myśliwego zagrał Ramon Llao, z którym Roth kręcił dramat psychologiczny „Aftershock” (2012) w reżyserii Nicolasa Lopeza. Kobieta-wódz to Antonietta Pari. Ciekawe, że z wyjątkiem Kirby Bliss Blanton, Magdy Apanowicz i Darila Sabary, wszyscy pozostali zakładnicy plemienia kanibali w filmie „Zielone piekło” wystąpili w „Aftershocku”.
  • Film „Zielone piekło” zawiera wiele odniesień do „Kanułów” (1979). Eli Roth nazywa ten ostatni jednym ze swoich ulubionych filmów grozy i otwarcie przyznaje, że „Kanuły” miały ogromny wpływ na jego rozwój jako reżysera. Co więcej, roboczym tytułem „Kanułów” podczas kręcenia był właśnie „Zielone piekło”. Ruggero Deodato zmienił później tytuł na, jak mu się wydawało, bardziej szokujący.
  • Mieszkańcy wioski nie wiedzieli, czym jest kino. Po obejrzeniu filmu „Cannibal Holocaust” (1979) reżysera Ruggero Deodato uznali, że jest to komedia.
  • Twórcy filmu wyrażają szczególną wdzięczność Bradowi Pittowi (mototaksówce z jego imieniem oraz samemu nominowanemu do Oscara aktorowi).
  • Płynąc łodziami do wioski, misjonarze śpiewali religijne hymny. Nieświadomi, że kręcony jest film, zobaczyli rekwizyty i atrapę – szkielety i nabite na pal ciała. Misjonarze przerazili się i zaczęli śpiewać jeszcze głośniej. Doszli do siebie dopiero, gdy wyjaśniono im, że w wiosce jest ekipa filmowa i że wszystko to jest scenografią przyszłego filmu.
  • Wybierając aktorów do filmu, Eli Roth rozważał kandydatury tylko tych, którzy zgadzali się na szczepienie przeciwko żółtej gorączce, a następnie udali się do dżungli Amazonii, gdzie nie ma toalet, za to w obfitości występują tarantule, węże i jadowite żaby. Po zakończeniu zdjęć obsada aktorska i ekipa filmowa przeszły dokładne badania lekarskie.
  • Niektórym wiejskim dzieciakom wpadło do głowy, że podczas kręcenia odpowiedniej sceny filmu nie byłoby złe rzucać w aktorów prawdziwymi pytonami. Uważając, że pytony nie gryzą, ekipa filmowa dała na to pozwolenie. Okazało się jednak dopiero później, że pytony tego gatunku potrafią gryźć. Na szczęście, obyło się bez nieprzyjemnych incydentów.
  • Temperatura powietrza podczas zdjęć sięgała 32 stopni. Peruwiańczycy z ekipy operatorskiej odeszli już pierwszego dnia.
  • W napisach końcowych wymieniono imiona i nazwiska głównych aktorów, a obok nich ich nazwy użytkownika w serwisie Twitter (dotyczy to również niektórych członków ekipy filmowej oraz reżysera Eli Rotha).
  • Ekipa filmowa i aktorzy cierpieli z powodu ukąszeń owadów. Dotykało to wszystkich, ale do szpitala z tego powodu trafiła tylko Kirby Bliss Blanton.
  • Dobierając aktorów do filmu, Eli Roth brał pod uwagę tylko te kandydatury, które zgodziły się na szczepienie przeciwko żółtej febrze, a następnie wyjazd do dżungli Amazonii, gdzie nie ma toalet, za to mnóstwo jest tarantul, węży i jadowitych żab. Po zakończeniu zdjęć obsada oraz ekipa filmowa przeszły dokładne badania lekarskie.
  • Lorenza Izzo, Ariel Levi, Ignacia Allamand, Nicolas Martinez, Matias Lopez i Ramon Liao wystąpili w filmie „Aftershock” (2012). Główną rolę zagrał Eli Roth, który również brał udział w tworzeniu scenariusza.
  • Film „Zielone piekło” zawiera wiele paraleli do „Piekła kanibali” (1979). Eli Roth nazywa ten ostatni jednym ze swoich ulubionych horrorów i otwarcie przyznaje, że „Piekło kanibali” wywarło ogromny wpływ na jego rozwój jako reżysera. Co więcej, roboczym tytułem „Piekła kanibali” podczas zdjęć było właśnie „Zielone piekło”. Ruggero Deodato zmienił nazwę dopiero później na taką, która wydała mu się bardziej szokująca.
  • W masówce wzięła udział praktycznie cała wieś. Niektórzy pomagali nawet ekipie filmowej w obsłudze sprzętu.
  • Napisy końcowe przerywane są około 20. sekundy przez scenę, w której siostra Alejandro, Lucille, dzwoni do Justine i mówi, że znalazła zdjęcie satelitarne brata, który wciąż żyje.
  • Film jest dedykowany włoskiemu reżyserowi Ruggero Deodato, znanemu ze swoich horrorów. Na ekranie pojawia się napis „Dedykowane Ruggero”.
  • Mimo intensywnej kampanii reklamowej rozpoczętej pod koniec 2013 roku i obietnic, że jedną z głównych ról zagra piosenkarka i modelka Sky Ferreira, przypadła jej nie najważniejsza rola. Ferreira wcieliła się w postać przyjaciółki głównej bohaterki, Justine, która nie udała się na wyprawę do Amazonii. Zdjęcia z planu zdjęciowego, które pojawiły się w Internecie, wywołały burzliwą dyskusję. Niektórzy pomylili Ferreirę z Amy, bohaterką Kirby Bliss Blanton, inni zaś uznali, że Ferreira to Kara, w którą w rzeczywistości wcieliła się Ignacia Allamand.
  • Mieszkańcy wioski nie wiedzieli, czym jest kino. Po obejrzeniu „Kanułów” (1979) w reżyserii Ruggero Deodato, uznali ten film za komedię.
  • Bohaterowie trafiają do osady kanibali w Amazonii dopiero na 46. minucie filmu.
  • Scenę ucieczki Samanty i Daniela kręcono wielokrotnie. Główna aktorka, Lorenza Izzo, omal nie utonęła, kiedy jej bohaterka Justine rzuciła się do rzeki w nadziei na ucieczkę, ale została ponownie schwytana. Lorenza została wyciągnięta z wody dopiero wtedy, gdy ktoś z ekipy filmowej zdał sobie sprawę, że zaraz naprawdę pójdzie na dno. Niektóre ujęcia z tego dublu trafiły do filmu.
  • Pod koniec napisów końcowych można usłyszeć chrupanie świń.
  • Firma A-Film Benelux MSD zaplanowała premierę filmu „Zielone piekło” w Holandii na 29 października 2015 roku, jednak we wrześniu zbankrutowała, co zmusiło do przesunięcia daty premiery kinowej. Umowę dystrybucyjną podpisano z firmą Remain In Light, a w listopadzie 2015 roku film wreszcie ujrzał światło dzienne.
  • W napisach końcowych zaznaczono, że w niektórych scenach reżyser Eli Roth zastępował Daryla Saburę.
  • Eli Roth opowiedział, że w podziękowaniu za możliwość udziału w zdjęciach mieszkańcy wioski zaproponowali scenografowi dwuletnie dziecko. Ten grzecznie odmówił.
  • Ekipa filmowa i aktorzy cierpieli z powodu ukąszeń owadów. Dotknęło to wszystkich, ale tylko Kirby Bliss Blanton z tego powodu trafiła do szpitala.
  • Morał i estetyka filmu sięgają korzeniami do „Kanułów” (1979) Ruggero Deodato, a prezentowane w nim sceny przemocy wykazują pewne podobieństwo do mniej skandalicznego filmu „Kaniabale” (1981) w reżyserii Umberto Lenciego.
  • Eli Roth wraz z asystentami zwrócił się do mieszkańców wioski z prośbą o zagranie w tle, jednak wkrótce zorientował się, że nigdy nie widzieli kina i nie mają pojęcia, czym ono jest. Eli musiał przynosić telewizor i zorganizować dla mieszkańców seans filmu „Kanibalizm” (1979). Byli zachwyceni i z radością zgodzili się pomóc filmowcom.
  • Eli Roth wraz z asystentami poprosił mieszkańców wioski o zagranie w statystowaniu, jednak szybko zorientowali się, że ci nigdy nie widzieli filmu i nie mają pojęcia, czym on jest. Eli musiał przynieść telewizor i zorganizować dla lokalnych mieszkańców pokaz filmu „Cannibal Holocaust” (1979). Byli oni zachwyceni i z radością zgodzili się pomóc filmowcom.
  • Eli Roth oświadczył, że w kinach wyświetlana jest dokładnie ta wersja filmu, którą nakręcił. Nie musiał wycinać ani jednej sceny na żądanie Amerykańskiej Akademii Filmowej.
  • Dzieci z wioski przyszły do Eli Rotha z pomysłem, który wydał im się interesujący: co jeśli w scenie, w której bohaterka siedzi w klatce, użyć prawdziwego pytona? Właśnie złapali niewielki osobnik. Rothowi pomysł się spodobał i pozwolił dzieciom „straszyć” aktorów w klatce wężem. Dzieci weszły w rolę i kilkukrotnie uderzyły aktorkę wężem w twarz. Z relacji Rotha wynika, że ona nawet nie zdawała sobie sprawy, jak to jest niebezpieczne.
  • W rzeczywistości plemiona kanibali na Amazonce już nie istnieją.
  • Twórcy filmu składają szczególne podziękowania Brad Pittowi (mototaksówce z jego imieniem i samemu aktorowi nominowanemu do nagrody „Oscar”).

Podobne filmy

Podobał Ci się film?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

© ACMODASI, 2010-2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.