Piąta władza
Czy wiesz kto dziś rządzi światem?
Kraj
Produkcja
Budżet
$28 000 000
Opłaty
$9 058 564
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Steve Golin, Michael Sugar, Hilde De Laere, Jack Morrissey, Emmeline Yang, Greg Yolen, Jonathan King, Jeff Skoll, Paul Green, Richard Sharkey
Operator
Kompozytor
Artysta
Mark Tildesley
Casting
Andrea Brabin, Lucky Englander, Fritz Fleischhacker
Instalacja
Virginia Katz
Cały zespół (42)
Cały zespół (42)
Krótki opis
Julian Assange i jego kolega Daniel Domscheit-Berg zakładają WikiLeaks. Poprzez stronę internetową ujawniają skrywane sekrety władzy i przestępstwa wielkich korporacji. Wkrótce zaczynają przesyłać więcej ważnych informacji niż inne media. Kiedy uzyskują dostęp do ściśle tajnych dokumentów wywiadu USA, mierzą z pytaniem; czy konsekwencje podania do wiadomości publicznej danych nie będą większe niż pozostawienie ich w ukryciu...?
Co pozostało za kulisami
- Sam Julian Assange, przeczytawszy pierwotny scenariusz, negatywnie odniósł się do pomysłu na film, nazywając go „całkowitym kłamstwem” i „propagandą”, w szczególności ze względu na zawarte w scenariuszu sugestie dotyczące irańskiego programu nuklearnego. Assange odmówił spotkania z Benedictem Cumberbatchem, ale później nawiązał z nim korespondencję elektroniczną, co pomogło Cumberbatchowi w pracy nad rolą.
- Julian Assange uruchomił projekt WikiLeaks w 2006 roku. Po raz pierwszy pojawiła się możliwość opowiedzenia prawdy o działaniach rządu i ujawnienia korporacyjnych przestępstw bez obawy przed prześladowaniami ze strony aparatu państwowego. Na stronie publikowano dokumentację świadczącą o morderstwie na zlecenie w Somalii, o praniu brudnych pieniędzy przez kierownictwo szwajcarskiego banku oraz o korupcji w najwyższych szczeblach władzy w Kenii. Opublikowano zasady funkcjonowania więzienia o zaostrzonym rygorze w Guantanamo, dowody na katastrofę nuklearną w Iranie, dokumenty potwierdzające istnienie składowiska odpadów chemicznych w Wybrzeżu Kości Słoniowej, świadectwa naruszeń zasad bankowych w Islandii i wiele innych. „The Guardian” opisywał WikiLeaks jako „nieuchwytną i odporną na krytykę machinę wycieku informacji”. Jednak w 2010 roku WikiLeaks przekroczył wszelkie dopuszczalne granice ryzyka, publikując tak zwaną „mega-wycieczkę” – ogromną ilość ściśle tajnych informacji, które zazdrośnie strzegli amerykańscy dyplomaci i wojskowi. W ich skład weszło 91 000 dokumentów dotyczących wojny w Afganistanie, 400 000 dokumentów dotyczących wojny w Iraku oraz 251 287 dokumentów związanych z misjami dyplomatycznymi na całym świecie. Wszystko to stało się publicznie dostępne. WikiLeaks miało poczuć całą potęgę rządu USA. Prawie natychmiast aresztowano wojskowego specjalistę ds. technicznych, Bradleya Manninga, który dostarczył dokumentację dotyczącą wojny w Iraku. Ponieważ publikacje na portalu WikiLeaks były chronione przez przebiegły system szyfrowania, Manning przyznał swojemu znajomemu hakerowi, Adrianowi Lamowi, że to właśnie on wyciekł informacje o Iraku. To właśnie na podstawie donosu Lama Manning został później aresztowany. Strona WikiLeaks stała się przyczyną incydentów, do walki z którymi została stworzona. W miarę jak wycieki informacji trwały, w rządzie USA zaczęto mówić o tym, że WikiLeaks stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, choć do tego czasu nie stawiano nawet kwestii, czy WikiLeaks złamało jakiekolwiek prawo Stanów Zjednoczonych Ameryki.
- Zdjęcia rozpoczęły się na Islandii, na małej wyspie pochodzenia wulkanicznego, na samym skraju Arktyki. Miejsca tego nie dało się odtworzyć nigdzie indziej. Na tle tak zwanej Błękitnej Laguny (malowniczy krajobraz z zastygłą rzeką ochłodzonej lawy i aktywnymi gejzerami) kręcono jedną ze scen kłótni bohaterów Cumberbatcha i Bruehla, mimo ogłuszająco wyjącego wiatru i deszczu padającego niemal poziomo.
- Joel Kinnaman brał udział w przesłuchaniach do roli Daniela Domscheita-Berga.
- U podstaw WikiLeaks leży tak zwana platforma bezpiecznej publikacji Assange’a, umożliwiająca każdemu anonimowe przesyłanie informacji i dokumentów. Specjalna technologia szyfrowania z możliwością zaprzeczenia pozwalała źródłu nie obawiać się, że jego działania mogą zostać wykryte. System opracowany przez Assange’a, Sueletta Dreyfusa i Ralfa Winmanna miał być pierwotnie przekazany obrońcom praw człowieka działającym w krajach o represyjnym ustroju, ale ostatecznie został wykorzystany dla bazy WikiLeaks. Wkrótce strona internetowa przeszła na bardziej skomplikowany system szyfrowania, opracowany przez programistę znanego jako Architekt. Teraz nawet pracownicy WikiLeaks nie otrzymywali danych o tym, który informator przekazał na portal konkretną tajną dokumentację. Nawet po aresztowaniu i torturach pracownicy WikiLeaks nie byliby w stanie wskazać swoich źródeł, po prostu ich nie znali.
- Joël Kinnaman przeszedł casting do roli Daniela Domshajta-Berga.
- Julian Assange uruchomił projekt WikiLeaks w 2006 roku. Po raz pierwszy pojawiła się możliwość opowiedzenia prawdy o działalności rządu i ujawnienia przestępstw korporacyjnych, nie obawiając się prześladowań i represji ze strony aparatu państwowego. Na stronie pojawiała się dokumentacja świadcząca o zleceniu zabójstwa w Somalii; o praniu pieniędzy przez kierownictwo szwajcarskiego banku; o korupcji w najwyższych szczeblach władzy w Kenii. Opublikowano zasady funkcjonowania więzienia o zaostrzonym rygorze w Guantanamo; dowody katastrofy atomowej w Iranie; dokumenty potwierdzające funkcjonowanie składowiska odpadów chemicznych na Wybrzeżu Kości Słoniowej; dowody naruszeń zasad prowadzenia działalności bankowej w Islandii i wiele innych. Guardian opisywał WikiLeaks jako „nieuchwytną i niepodatną na krytykę maszynę wycieku informacji”. Jednak w 2010 roku WikiLeaks przekroczył wszelkie dopuszczalne granice ryzyka, publikując tak zwany „mega-wyciek” – ogromną ilość ściśle tajnych informacji, które skrupulatnie strzegli amerykańscy dyplomaci i wojskowi. W ich liczbie znalazło się 91 000 dokumentów dotyczących wojny w Afganistanie, 400 000 dokumentów dotyczących wojny w Iraku i 251 287 dokumentów związanych z misjami dyplomatycznymi na całym świecie. Wszystko to stało się domeną publiczną. WikiLeaks miał odczuć całą moc rządu USA. Praktycznie natychmiast aresztowano wojskowego specjalistę technicznego Bradleya Manninga, który dostarczył dokumentację o wojnie w Iraku. Ponieważ publikacja na portalu WikiLeaks była chroniona skomplikowanym systemem szyfrowania, Manning przyznał się swojemu znajomemu hakerowi Adrianowi Lamo, że to on przekazał informacje o Iraku. To donos Lamo doprowadził do późniejszego aresztowania Manninga. Strona WikiLeaks stała się przyczyną incydentu, do walki z którym powołano specjalne jednostki. W miarę jak wyciek informacji trwał, w rządzie USA zaczęto mówić, że WikiLeaks stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, choć do tego czasu nawet nie rozważano, czy WikiLeaks naruszył jakiekolwiek prawo Stanów Zjednoczonych Ameryki.
- Pierwotnie do roli Assange'a planowano Jeremy'ego Rennera, a do roli Domshait-Berga – Jamesa McAvoy.
- Julian Assange uruchomił projekt WikiLeaks w 2006 roku. Po raz pierwszy pojawiła się możliwość opowiedzenia prawdy o działalności rządu i ujawnienia przestępstw korporacyjnych, nie obawiając się prześladowań i represji ze strony aparatu państwowego. Na stronie pojawiały się dokumenty świadczące o zleceniu zabójstwa w Somalii; o praniu pieniędzy przez kierownictwo szwajcarskiego banku; o korupcji w najwyższych szczeblach władzy w Kenii. Opublikowano zasady funkcjonowania więzienia o zaostrzonym rygorze w Guantanamo; dowody katastrofy atomowej w Iranie; dokumenty potwierdzające funkcjonowanie składowiska odpadów chemicznych na Wybrzeżu Kości Słoniowej; dowody naruszeń zasad prowadzenia działalności bankowej w Islandii i wiele innych. Guardian opisywał WikiLeaks jako „nieuchwytną i niepodatną na krytykę maszynę wycieku informacji”. Jednak w 2010 roku WikiLeaks przekroczył wszelkie dopuszczalne granice ryzyka, publikując tak zwany „mega-wyciek” – ogromną ilość ściśle tajnych informacji, które skrupulatnie strzegli amerykańscy dyplomaci i wojskowi. Wśród nich znalazło się 91 000 dokumentów dotyczących wojny w Afganistanie, 400 000 dokumentów dotyczących wojny w Iraku i 251 287 dokumentów związanych z misjami dyplomatycznymi na całym świecie. Wszystko to stało się domeną publiczną. WikiLeaks miał odczuć całą moc rządu USA. Praktycznie natychmiast aresztowano wojskowego specjalistę technicznego Bradleya Manninga, który dostarczył dokumentację o wojnie w Iraku. Ponieważ publikacja na portalu WikiLeaks była chroniona skomplikowanym systemem szyfrowania, Manning przyznał się swojemu znajomemu hakerowi Adrianowi Lamo, że to on przekazał informacje o Iraku. To donos Lamo doprowadził do późniejszego aresztowania Manninga. Strona WikiLeaks stała się przyczyną incydentu, do walki z którym powołano specjalne jednostki. W miarę jak wyciek informacji trwał, w rządzie USA zaczęto mówić, że WikiLeaks stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego, choć do tego czasu nawet nie rozważano, czy WikiLeaks naruszył jakiekolwiek prawo Stanów Zjednoczonych Ameryki.
- W lipcu 2012 roku pojawiły się doniesienia, że Jeremy Renner jest bardzo zainteresowany rolą Juliana Assange'a. Jednak w październiku tego samego roku ogłoszono, że główną rolę otrzymał Benedict Cumberbatch.
- Interesującym, a zarazem trudnym zadaniem dla artysty Marka Tildesleya stało się odtworzenie słynnego Domu Sztuki Tachles w Berlinie, w którym Daniel Domshait-Berg spędził pewien czas. Budynek został wzniesiony w 1909 roku w żydowskiej dzielnicy Wschodniego Berlina. Początkowo mieścił się w nim dom towarowy, a podczas wojny – sztab SS. W 1943 roku przetrzymywano tu francuskich jeńców wojennych. Godne uwagi jest to, że sklep i więzienie przekształciły się w siedzibę artystów, anarchistów i wolnomyślicieli z całego świata. Budynek zamieniono w galerię, pełną różnorodnych form artystycznego wyrazu zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Przez długi czas budynek służył jako swoisty symbol wolności dla kreatywnej warstwy berlińczyków. Przez kilka lat władze miasta bezskutecznie próbowały zamknąć Tachles. Niestety, w 2012 roku próby zakończyły się sukcesem. Budynek został zamknięty i wkrótce przekształci się w zwykły budynek mieszkalny. Po uzyskaniu oficjalnej zgody na zdjęcia, Tildesley i jego zespół zaczęli kawałek po kawałku odtwarzać dawną świetność budynku od wewnątrz. Odtworzono nawet klub nocny, który niegdyś funkcjonował w Berlinie. Specjalnie w tym celu znaleziono byłych właścicieli tego klubu i dogadano się z nimi, wynajmując oryginalne meble i obrazy, które zostały powieszone na ścianach, a nawet przywrócono ognistego smoka nad barem.
- Sam Julian Assange, po przeczytaniu wstępnego scenariusza, odebrał pomysł filmu negatywnie i nazwał go „czystą kłamstwem” i „propagandą”, szczególnie z powodu sugestii dotyczących irańskich programów nuklearnych. Assange odmówił spotkania z Benedictem Cumberbatchem, ale później nawiązał z nim korespondencję mailową, co pomogło Cumberbatchowi w pracy nad rolą.
- Badania prowadzone przez scenarzystę Josha Singera na potrzeby filmu wiązały się z pewnym ryzykiem. W pewnym momencie komputer Singera został zaatakowany przez hakerów. Kilka czasu później odwiedzili go agenci FBI i zaczęli zadawać różne pytania, tłumacząc swoją wizytę tym, że nazwisko Singera pojawia się w śledztwie dotyczącym działalności chińskich hakerów.
- W Berlinie zdjęcia realizowano w kilku pamiętnych lokalizacjach, w tym w Berlińskiej Katedrze.
- Podstawą WikiLeaks jest tak zwana platforma bezpiecznego publikowania Assange'a, która pozwala każdemu anonimowo przesyłać informacje i dokumenty. Specjalna technologia szyfrowania z możliwością zaprzeczenia pozwalała źródłu nie obawiać się namierzenia jego działań. System opracowany przez Assange'a, Sylvette Dreyfus i Ralfa Winmana miał pierwotnie zostać przekazany obrońcom praw człowieka pracującym w krajach o represyjnym reżimie, ale ostatecznie posłużył jako baza dla WikiLeaks. Wkrótce strona przeszła na bardziej wyrafinowany system szyfrowania, opracowany przez programistę znanego jako Architekt. Od tego momentu nawet pracownicy WikiLeaks nie otrzymywali informacji o tym, który konkretnie informator przekazał dane lub tajną dokumentację na portal. Nawet po aresztowaniu i pod torturami pracownicy WikiLeaks nie byliby w stanie wskazać swoich źródeł, ponieważ po prostu ich nie znali.
- Badania prowadzone przez scenarzystę Josha Singera na potrzeby filmu wiązały się z pewnym ryzykiem. W pewnym momencie komputer Singera został zaatakowany przez hakerów. Po pewnym czasie odwiedzili go agenci FBI i zaczęli zadawać różne pytania, motywując swoją wizytę tym, że nazwisko Singera pojawia się w śledztwie dotyczącym działalności chińskich hakerów.
- Interesującym i jednocześnie trudnym zadaniem dla scenografa Marca Tildesleya było odtworzenie słynnego Domu Sztuki Tacheles w Berlinie, w którym Daniel DomSCHAIT-Berg spędzał pewien czas. Budynek został wzniesiony w 1909 roku w żydowskiej dzielnicy Wschodniego Berlina. Początkowo mieścił się w nim dom towarowy, a w czasie wojny – kwatera SS. W 1943 roku przetrzymywano tu francuskich jeńców. Co ciekawe, sklep i więzienie przekształciły się w kwaterę główną artystów, anarchistów i wolnomyślicieli z całego świata. Budynek zamieniono w galerię, pełną najróżniejszych form artystycznej ekspresji, zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz. Przez długi czas budynek służył jako swoisty symbol wolności dla berlińskiej warstwy twórczej. Przez kilka lat władze miasta bezskutecznie próbowały zamknąć Tacheles. Niestety, w 2012 roku próby te zakończyły się sukcesem. Budynek został zamknięty i wkrótce miał stać się zwykłym domem mieszkalnym. Po uzyskaniu oficjalnego zezwolenia na zdjęcia, Tildesley i jego zespół zaczęli drobiazgowo odtwarzać dawną świetność wnętrz budynku. Przywrócono nawet klub nocny, który niegdyś funkcjonował w Berlinie. W tym celu odnaleziono byłych właścicieli klubu i porozumiano się z nimi, wynajmując oryginalne meble oraz obrazy, które wisiały na ścianach, a nawet przywrócono ziejącego ogniem smoka nad barem.
- Zdjęcia rozpoczęły się na Islandii, na małej wyspie wulkanicznego pochodzenia, na samym skraju Arktyki. To miejsce nie dało się odtworzyć w żadnym innym miejscu. Na tle tak zwanej Błękitnej Laguny (malowniczego krajobrazu z zastygłą rzeką schłodzonej lawy i aktywnymi gejzerami) nakręcona została jedna ze scen kłótni bohaterów Cumberbatcha i Brühla, pomimo ogłuszającego wycia wiatru i niemal poziomego deszczu.
- Postać „Ziggy” jest wzorowana na wolontariuszu WikiLeaks – Sigurdurze Þordarsonie, który okazał się informatorem FBI.
- W lipcu 2012 roku doniesiono, że Jeremy Renner wykazywał duże zainteresowanie rolą Juliana Assange'a. Jednak w październiku tego samego roku ogłoszono, że główną rolę otrzymał Benedict Cumberbatch.
- Pierwotny tytuł filmu brzmiał: „Człowiek, który sprzedał świat” („The Man Who Sold the World”).
- Początkowo do roli Assanga rozważano Jeremy'ego Rennera, a do roli Domshait-Berga – Jamesa McAvoya.
Podobne filmy
8.4/10
8.4/10
8.4/10
8.3/10
8.3/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
