Full Frontal. Wszystko na wierzchu
Kraj
Produkcja
Budżet
$2 000 000
Opłaty
$3 438 804
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Jacques Davidovici
Artysta
Casting
Instalacja
Krótki opis
Wszystko na wierzchu, to zapis kilku dni z życia grupy, mniej lub bardziej związanych ze sobą ludzi: dwóch sióstr oraz męża jednej z nich, reżysera teatralnego i pary znanych aktorów, będących w istocie wielkimi gwiazdami. Mają oni wspólnego znajomego, którego przyjęcie urodzinowe staje się przełomowym wydarzeniem w życiu każdego z nich. Ponadto są inteligentni, wykształceni, dość urodziwi i - jakby tego było mało - całkiem zamożni. Niestety wiadomo powszechnie, że człowiek jest specyficzną istotą, która rzadko potrafi docenić to, co ma. Bohaterowie Soderbergha miotają się (delikatnie mówiąc) między nudną, lecz stresującą pracą, a zagmatwanym życiem osobistym i rodzinnym. Poszukując szczęścia, mniej lub bardziej świadomi swych problemów, z każdym krokiem pogrążają się w głębszej frustracji...
Co pozostało za kulisami
- Rozsyłając scenariusz filmu znanym aktorom, reżyser Steven Soderbergh dołączał do niego kartkę z warunkami, na jakich aktorzy mieli pracować. Powołując się na skromny budżet filmu (2 miliony dolarów), ostrzegał, że aktorzy będą musieli sami dojeżdżać na plan i z planu, a nie limuzynami, sami dbać o kostiumy i makijaż, autorzy filmu nie ponoszą odpowiedzialności za smak jedzenia na planie, indywidualne przyczepy dla aktorów nie będą zapewnione, improwizacja na planie jest mile widziana, z aktorem zostanie przeprowadzone spotkanie dotyczące jego postaci i innych kwestii, a niektóre fragmenty tego spotkania mogą wejść do filmu.
- Steven Soderbergh nie znalazł nikogo na rolę reżysera, więc sam pojawił się na ekranie (jego twarz jest zasłonięta czarnym kwadratem).
- David Duchovny później opowiadał, że w scenie masażu reżyser wymagał od niego erekcji, jednak nie był w stanie jej osiągnąć „na komendę”, więc trzeba było użyć sztucznego penisa.
- Zdjęcia do filmu zajęły 18 dni. Steven Soderbergh kręcił głównie przenośnymi kamerami cyfrowymi – dość niezwykły krok na tamte czasy, biorąc pod uwagę udział w filmie znanych aktorów. Reżyser pracował tu w stylu „Dogmy 95” – awangardowego nurtu w kinematografii, którego ideologami byli Lars von Trier i Thomas Vinterberg.
- Większość filmu Steven Soderbergh nakręcił kamerą Canon XL-1s, gdzie nagrania dokonywane są na kasety MiniDV. Scenę, w której postać Blaira Underwooda przeprowadza wywiad z bohaterką Julii Roberts, nakręcono na kliszę filmową. Później Danny Boyle nakręci postapokaliptyczny film „28 dni później” (2002) tą samą kamerą.
- Kiedy postać Blaira Underwooda rapuje dla Julii Roberts w limuzynie, w jednej z linijek pojawiają się słowa: „całować piękność pod pelikanim księżycem”. To nawiązanie do dwóch filmów z udziałem Roberts – melodramatu „Pretty Woman” (Gary Marshall, 1990) i thrillera prawniczego „Sprawa Pelikanów” Alana J. Pakuli z 1993 roku.
- David Duchovny opowiadał później, że w scenie masażu reżyser wymagał od niego erekcji, jednak aktor nie był w stanie wywołać jej „na komendę”, więc konieczne było użycie falusa.
- Zdjęcia do filmu trwały 18 dni. Steven Soderbergh kręcił głównie przenośnymi kamerami cyfrowymi – był to bardzo niezwykły krok jak na tamte czasy, biorąc pod uwagę udział w filmie znanych aktorów. Reżyser pracował tutaj w stylu „Dogmy 95” – awangardowego nurtu w kinematografii, którego ideologami byli Lars von Trier i Thomas Vinterberg.
- Większość filmu Steven Soderbergh nakręcił kamerą Canon XL-1s, w której zapis odbywa się na kasety MiniDV. Scenę, w której postać grana przez Blaira Underwooda przeprowadza wywiad z bohaterką Julii Roberts, nakręcono na taśmę. Później Danny Boyle nakręci film postapokaliptyczny „28 dni później” (2002) taką samą kamerą.
- Kiedy postać Blaira Underwooda rapuje dla bohaterki Julii Roberts w limuzynie, w jednej z linijek pojawiają się słowa: „całować Pretty Woman pod pelikańskim księżycem”. Jest to nawiązanie do dwóch filmów z udziałem Roberts – melodramatu „Pretty Woman” (Gary Marshall, 1990) i thrillera prawniczego „Pelikany” (Alan J. Pakula, 1993).
- Rozsyłając scenariusz filmu do znanych aktorów, reżyser Steven Soderbergh dołączał do niego kartkę z warunkami, na jakich mieli oni wystąpić. Powołując się na skromny budżet filmu (2 miliony dolarów), ostrzegał, że aktorzy będą musieli dotrzeć na plan i wrócić z niego we własnym zakresie, a nie limuzynami zapewnionymi w tym celu; sami będą musieli zadbać o kostiumy i charakteryzację; twórcy filmu nie biorą odpowiedzialności za smak jedzenia na planie; aktorzy nie otrzymają indywidualnych przyczep; improwizacja na planie jest zachęcana; z aktorem zostanie przeprowadzona rozmowa o jego postaci oraz innych bohaterach, a niektóre fragmenty tej rozmowy mogą zostać włączone do filmu.
- Steven Soderbergh nie znalazł nikogo do roli reżysera, dlatego sam pojawił się na ekranie (jego twarz jest zakryta czarnym kwadratem).
Podobne filmy
8.7/10
8.3/10
8.2/10
8.2/10
8/10
8/10
8/10
7.9/10
7.8/10
7.7/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
