Pachnidło: Historia mordercy
Kraj
Produkcja
Budżet
$63 700 000
Opłaty
$135 039 924
Reżyser
Aktorzy
Ben Whishaw, Alan Rickman, Rachel Hurd-Wood, Dustin Hoffman, Dżon Hert, Karoline Herfurth, David Calder, Simon Chandler, Sian Thomas, Jessica Schwarz
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Bernd Eichinger, Samuel Hadida, Andreas Grosch, Andreas Schmid, Martin Moszkowicz, Manuel Malle, Julio Fernández
Operator
Frank Griebe
Kompozytor
Artysta
Casting
Michelle Guish, Grace Browning, Pep Armengol
Instalacja
Alexander Berner
Cały zespół (60)
Cały zespół (60)
Krótki opis
Zrealizowana z rozmachem adaptacja powieści Patricka Süskinda. Urodzony na targu rybnym Jean-Baptiste Grenouille jest obdarzony węchem absolutnym. Zafascynowany wonią sprzedawczyni śliwek i wiedziony chęcią zachowania niepowtarzalnego aromatu, posuwa się do morderstwa. Rozpoczyna naukę u mistrza perfumeryjnego, lecz rozczarowany niską trwałością jego zapachów, szuka własnych sposobów. Jedzie do francuskiej kolebki perfum - Grasse. Wkrótce w mieście zaczynają ginąć kobiety.
Co pozostało za kulisami
- Film jest nakręcony na podstawie powieści Patricka Süskinda „Pachnidło. Historia jednego mordercy” (Das Parfum. Die Geschichte eines Morders, 1985).
- W reżyserskie krzesło „Pachnidła” mogli trafić Tim Burton i Ridley Scott.
- Wśród tych, którzy starali się zostać reżyserem „Pachnidła”, warto wymienić Martina Scorsese i Miloša Formana. Stanley Kubrick również rozważał możliwość adaptacji powieści na ekran, ale ostatecznie doszedł do wniosku, że dzieło Patricka Süskinda nie nadaje się do ekranizacji.
- Przez wiele lat Patrick Süskind odmawiał producentowi Berndowi Eichingerowi nabycia praw do ekranizacji powieści. Dopiero w 2001 roku stronom udało się porozumieć. Cena pytania – 10 milionów euro.
- Jak wiadomo, Patrick Süskind odnosił się do ekranizacji swojej kultowej powieści bardzo sceptycznie. Doświadczenie jego kontaktów z Berndem Eichingerem i innymi przedsiębiorczymi producentami, desperacko próbującymi nabyć prawa do adaptacji powieści, zostało ukazane w satyrycznym filmie „Rossini” (1997). Süskind samodzielnie napisał scenariusz tego filmu, którego główny bohater – ekscentryczny pisarz Jacob Windig. Wizerunek innego bohatera filmu – Oscara Reutersa został odwzorowany z Bernda Eichingera. Większość pozostałych postaci w „Rossinim” jest karykaturami przedstawicieli monachijskiego biznesu medialnego.
- Budżet filmu (50 mln euro) stał się najwyższym w historii niemieckiej kinematografii.
- Do roli głównej bohaterki próbowała dostać się późniejsza tragicznie zmarła top modelka Rusłana Korshunowa.
- W scenie zabójstwa prostytutki w Grasse wyraźnie widzimy, że Jean-Baptiste obcina jej włosy (które później znajduje Drew, zakopane w warsztacie), jednak kiedy rano policja wynosi ciało, z noszy zwisają kępy czarnych włosów.
- Zanim zdecydowano się na hiszpańską Barcelonę, ekipa filmowa objechała osiem krajów w poszukiwaniu miasta, które można było by przedstawić jako Paryż z XVIII wieku.
- Sceny na Targowisku Rybnym kręcono w Dzielnicy Gotyckiej w Barcelonie. Na potrzeby zdjęć dostarczono tam 2,5 tony ryb i tonę mięsa, a przechodnie skarżyli się na smród, będąc oddalonymi od Dzielnicy Gotyckiej o prawie 10 km.
- Sceny orgii kręcono w Barcelonie, a zdjęcia trwały ponad tydzień. W scenie wzięło udział 750 osób, z którymi pracowało 40 wizażystów, a na wsparcie stale obecnych było 35 asystentów kostiumografii.
- Reżyser i scenarzysta Tom Tykwer uważał, że scena orgii musi być starannie zaplanowana i wystawiona, dlatego zaprosił hiszpańską grupę teatralną „La Fura Dels Baus”. Wybrał z jej składu 50 głównych wykonawców, którzy znajdowali się bezpośrednio przed kamerami, a następnie kolejnych 100 osób na drugi plan i tło. Razem z 600 aktorami statystami, tych 150 wykonawców stanowiło ogólną liczbę zaangażowanych w scenę – 750 osób.
- Wśród osób, które chciały wyreżyserować „Pachnidło”, byli Martin Scorsese i Miloš Forman. Stanley Kubrick również rozważał adaptację powieści na ekran, ale ostatecznie doszedł do wniosku, że dzieło Patricka Süskinda nie nadaje się do sfilmowania.
- Przez wiele lat Patrick Süskind odmawiał producentowi Berndowi Eichingerowi nabycia praw do ekranizacji powieści. Dopiero w 2001 roku stronom udało się porozumieć. Cena transakcji wyniosła 10 milionów euro.
- Zanim dał zielone światło na stworzenie kostiumów, Pierre-Yves Gayraud przez 15 tygodni studiował kostiumy z odpowiedniego okresu historycznego. Łącznie stworzono ponad 1400 kostiumów. Kiedy zostały one przywiezione z Bukaresztu, kostiumy trzeba było jeszcze „postarzyć” i lekko pobrudzić (aby nie wyglądały na nowo uszyte). Tom Tykwer nalegał, aby aktorzy i aktorki naprawdę nosili odpowiednie kostiumy i suknie i nie zdejmowali ich przez kilka dni z rzędu (a nawet spali w nich, jak było to przyjęte w tamtej epoce).
- Wśród osób, które chciały zostać reżyserami „Perfumiarza”, byli Martin Scorsese i Miloš Forman. Stanley Kubrick również rozważał możliwość adaptacji powieści na ekran, lecz ostatecznie doszedł do wniosku, że dzieło Patricka Süskinda nie nadaje się do ekranizacji.
- Przez wiele lat Patrick Süskind odmawiał producentowi Berndowi Eichingerowi sprzedaży praw do ekranizacji powieści. Dopiero w 2001 roku strony zdołały dojść do porozumienia. Cena sprawy wyniosła 10 milionów euro.
- W procesie preprodukcji reżyser i scenarzysta Tom Tykwer, operator Frank Griebe, scenograf Uli Hanisch oraz kostiumograf Pierre-Yves Géraud studiowali prace Caravaggia (1571-1610), Rembrandta (1606-1669) i Josepha Wrighta (1734-1797), aby dokładniej oddać atmosferę Francji XVIII wieku.
- Podczas kręcenia scen paryskich Tom Tykwer poświęcał ogromną uwagę temu, aby brud wyglądał dokładnie tak, jak brud w Paryżu, przez co członkowie ekipy filmowej nadali mu przydomek „Władca brudu”.
- Zanim Pierre-Yves Géraud dał zielone światło na stworzenie kostiumów, przez 15 tygodni studiował stroje z odpowiedniego okresu historycznego. W sumie powstało ponad 1400 kostiumów. Po ich sprowadzeniu z Bukaresztu należało je jeszcze „postarzyć” i nieco pobrudzić (aby nie wyglądały na nowo uszyte). Tom Tykwer nalegał, aby aktorzy i aktorki rzeczywiście nosili odpowiednie kostiumy i suknie i nie zdejmowali ich przez kilka dni z rzędu (a nawet kładli się w nich spać, zgodnie z obyczajami tamtej epoki).
- Reżyser i scenarzysta Tom Tykwer uważał, że scena orgii musi zostać starannie rozpisana i zainscenizowana, dlatego zaprosił hiszpańską grupę teatralną „La Fura dels Baus”. Wybrał z niej 50 głównych wykonawców, którzy znajdowali się bezpośrednio przed kamerami, a następnie kolejnych 100 osób do drugiego planu i na peryferia. Razem z 600 statystami ci 150 wykonawców stworzyli całkowitą liczbę osób zaangażowanych w scenę – 750 osób.
Podobne filmy
9/10
8.5/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
8/10
8/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
