Ostateczne rozwiązanie
Jedno spotkanie, sześć milionów istnień.
Genre
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Nick Gillott, David M. Thompson, Peter Zinner, Frank Pierson, Frank Doelger
Operator
Stephen Goldblatt
Kompozytor
Denis Makarti
Artysta
Peter Mullins
Casting
Instalacja
Peter Zinner
Cały zespół (17)
Cały zespół (17)
Krótki opis
Film przedstawia autentyczną historię sekretnego spotkania przywódców faszystowskich Niemiec zimą 1942 roku. W rezydencji Wannsee pod Berlinem, szef IV wydziału gestapo - Adolf Eichmann zorganizował zebranie, podczas którego ustalono oficjalny program rozwiązania "kwestii żydowskiej".
Co pozostało za kulisami
- Atmosfera na planie bardzo przypominała teatralną. Aktorzy pozostawali w kostiumach i w roli od samego rana do końca dnia zdjęciowego. Użyto planu filmowego ze stacjonarnymi ścianami i sufitem. Zdjęcia kręcono długimi fragmentami – często po 20 stron scenariusza i więcej naraz, co jest niezwykle nietypowe. Z drugiej strony, wielu członków obsady aktorskiej wcześniej grało Williama Szekspira (1564-1616), więc zapamiętanie takiej ilości tekstu nie sprawiało im trudności. Styl kręcenia wymagał użycia formatu kinowego Super 16 (zakłada on wykorzystanie całej użytecznej szerokości taśmy 16 mm z jednostronną perforacją bez rezerwowania miejsca na zsynchronizowaną ścieżkę dźwiękową).
- W epilogu powiedziano, że kopię protokołu konferencji w Wansee, należącą do Martina Lutera (szef działu niemieckiego w MSZ, młodszy sekretarz stanu), Amerykanie odkryli w dokumentach Ministerstwa Spraw Zagranicznych III Rzeszy w 1947 roku. Jest to jedyna kopia protokołu konferencji, która przetrwała do naszych czasów. Konferencja odbyła się nad jeziorem Wansee 20 stycznia 1942 roku i na niej określono sposoby i środki programu ludobójstwa ludności żydowskiej Europy (obecnie używa się terminu „Holokaust”).
- Ze względu na brak precyzyjnych informacji o szczegółach konferencji, twórcy filmu musieli samodzielnie podejmować decyzje dotyczące wielu niuansów (np. rozmieszczenie miejsc przy stole, noszenie mundurów na posiedzeniach itp.). Z drugiej strony, mieli oni jednak pewien dostęp do niezbędnych informacji. Podczas procesu w Jerozolimie w 1961 roku Adolf Eichmann (Obersturmführer SS, szef „żydowskiego referatu” Geheime Staatspolizei; 1906-1962) przedstawił szczegółowy opis wydarzenia, o którym opowiada film. Eichmann przypomniał sobie wiele konkretnych rozmów, ogólnej atmosfery spotkania i tak dalej. Wiele dialogów w filmie zostało dosłownie zaczerpniętych z zachowanych notatek i przemówień nazistowskich bonzów.
- W epilogu wspomniano, że kopię protokołu z konferencji w Wannsee, należącą do Martina Luthera (szefa wydziału niemieckiego MSZ, młodszego sekretarza stanu), Amerykanie znaleźli w dokumentach Ministerstwa Spraw Zagranicznych III Rzeszy w 1947 roku. Jest to jedyna zachowana do dziś kopia protokołu z konferencji, która odbyła się nad jeziorem Wannsee 20 stycznia 1942 roku, a podczas której określono sposoby i środki realizacji programu ludobójstwa żydowskiej ludności Europy (obecnie używa się terminu „Holokaust”).
- Atmosfera na planie bardzo przypominała teatralną. Wykonawcy pozostawali w kostiumach i w swoich rolach od samego rana aż do zakończenia dnia zdjęciowego. Wykorzystano plan z nieruchomymi ścianami i sufitem. Zdjęcia realizowano w długich ujęciach – często po 20 stron scenariusza i więcej za jednym razem, co jest niezwykle rzadkie. Z drugiej strony, wielu członków obsady grało wcześniej w sztukach Williama Szekspira (1564-1616), więc opanowanie tak dużej ilości tekstu nie stanowiło dla nich trudności. Styl zdjęć wymagał zastosowania formatu kinowego Super 16 (zakłada on wykorzystanie całej użytecznej szerokości taśmy 16 mm z jednostronną perforacją, bez rezerwowania miejsca na zintegrowaną ścieżkę dźwiękową).
Podobne filmy
8.5/10
8.5/10
8.4/10
8.3/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
