Koszmar z Ulicy Wiązów 4: Władca Snów
Przerażenie przekraczające najśmielsze wyobrażenia.
Produkcja
Budżet
$13 000 000
Opłaty
$49 369 899
Reżyser
Aktorzy
Robert Englund, Rodney Eastman, Danny Hassel, Andras Jones, Tuesday Knight, Ken Sagoes, Liśa Viloks, Brooke Bundy, Mikołaj Melë, Toy Newkirk
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Robert Shaye, Rachel Talalay, Sara Risher, Stephen Diener
Operator
Steven Fierberg
Kompozytor
Craig Safan
Artysta
Mick Strawn, C.J. Strawn, Rebecca Carriaga
Casting
Annette Benson
Instalacja
Michael N. Knue, Chuck Weiss, Jack Tucker
Cały zespół (96)
Cały zespół (96)
Krótki opis
Kristen (Tuesday Knight) i dwoje jej przyjaciół po opuszczeniu szpitala psychiatrycznego starają się wrócić do normalnego życia nastolatków. Chcą zapomnieć o traumatycznych przeżyciach związanych z psychopatycznym zabójcą ze snów. Jednak Freddy Krueger (Robert Englund) nie daje za wygraną. Pewnej nocy dziewczyna znowu ma koszmar z monstrum w kapeluszu w roli głównej. Co gorsza, Freddy’emu udaje się wykorzystać specyficzną umiejętność Kristen. Potrafi ona wciągać do swojego snu inne osoby. Tym sprytnym sposobem Freddy rozpoczyna kolejne masowe polowanie... [opis dystrybutora dvd]
Co pozostało za kulisami
- Renny Harlin można dostrzec wśród studentów na zajęciach.
- Tuesday Knight nie tylko zagrała jedną z ról w filmie, ale także wykonała piosenkę tytułową.
- Alice i inni uczniowie słuchają wykładu o filozofii snów. Robert Shaye, producent filmów o Freddym Kruegerze, wcielił się w rolę wykładowcy.
- Początkowo Wes Craven i Bruce Wagner wymyślili fabułę, która kręciła się wokół podróży w czasie przez sny. Jednak producenci Robert Shaye i Sarah Richardson uznali taki rozwój fabuły za błędny i sprzeczny z koncepcją stworzoną w pierwszym filmie.
- Ellie Cornell ubiegała się o rolę Alice.
- Początkowo reżyserię zaproponowano Tiborowi Takácsu, ale on nie chciał wchodzić w projekt na dwa tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć.
- Wes Craven odrzucił propozycję przedstawicieli wytwórni New Line Cinema dotyczącą przeróbki napisanego przez nich scenariusza i nakręcenia na jego podstawie filmu.
- Renny Harlin został reżyserem filmu wyłącznie dzięki upartości. Film Chucka Russella „Koszmar na ulicy Wiązów 3: Wojownicy snów” (1987) odniósł ogromny sukces w kinach, a studio z entuzjazmem przyjęło pomysł sequela, którego premierę zaplanowano na sierpień 1988 roku. Harlin, jako wielki fan serii, wielokrotnie wyrażał chęć reżyserii przyszłej części. Codziennie przychodził do biura studia New Line Cinema i nalegał na osobiste spotkanie z producentem Robertem Shayem. Studio z wielu powodów nie zawarło kontraktów z innymi potencjalnymi reżyserami, z którymi prowadzono rozmowy dotyczące kręcenia filmu „Koszmar na ulicy Wiązów 4: Pan snów”, a Shay w końcu zgodził się spotkać z Harlinem, ponieważ ten nieustannie był pod ręką. Kierownictwo studia było jednak sceptyczne wobec „młodego wyrostka”, zwłaszcza że za nim były tylko doświadczenia reżyserskie w dwóch filmach, które przeszły niezauważone. Sam Shay później przyznał, że również wahał się co do planów powierzenia reżyserii amerykańskiego horroru Finowi z wysoce wątpliwymi pomysłami na przyszły projekt. Upór Harlina ostatecznie zwyciężył, a do tego momentu miał poważne problemy finansowe. Shay żartował, że Harlin został zatrudniony jako reżyser, żeby mógł kupić sobie nowe ubrania. Był jednak jeszcze jeden powód – do zaplanowanej daty premiery filmu w kinach pozostał mniej niż rok, a Shay po prostu nie mógł sobie pozwolić na odkładanie rozpoczęcia zdjęć, a Harlin wydawał mu się osobą, która poradzi sobie z wyścigiem z czasem i zmieści się w napiętym harmonogramie zdjęciowym.
- Briana Helgelanda zatrudniono jako scenarzystę po rekomendacji Roberta Englunda, ponieważ Helgeland pracował nad scenariuszem jego reżyserskiego debiutu „Telefon diabła” (1988). Data premiery filmu została już ustalona, ale przyszły projekt wciąż nie miał scenarzysty ani reżysera, dlatego Helgeland został zatrudniony pod warunkiem dostarczenia scenariusza w ciągu siedmiu dni. Robert Shaye z New Line Cinema powiedział mu, że na napisanie scenariusza ma tylko siedem dni – ani dnia więcej. Helgeland poleciał na święta do domu w stanie Massachusetts i napisał scenariusz w kuchni, po czym wysłał go kurierem do Los Angeles. Zdołał się zmieścić w terminie.
- Lizę Wilcox zatrudniono do roli Alice, kiedy była w podróży poślubnej, więc musiała przerwać miesiąc miodowy i pilnie wracać na zdjęcia do Los Angeles. Ponadto blondynce Wilcox musiała pofarbować włosy na czerwono, aby nie przypominała zbyt bardzo Tuesday Night, która grała Kristen.
- Zaledwie po podpisaniu kontraktu z Rennym Harlinem wybuchł strajk Gildii Scenarzystów w 1988 roku. Do końca okresu zdjęciowego pozostało mniej niż 7 miesięcy, a specjaliści od efektów specjalnych już rozpoczęli pracę nad projektem (jeszcze zanim projekt miał reżysera). Harlin miał zaledwie 7 tygodni na okres przedprodukcji, a scenariusz uważał za niedopracowany. Z powodu strajku sam musiał go przepisywać i samodzielnie pracować nad storyboardem w oparciu o niepełny opis scen przyszłego filmu (które nie były jeszcze w pełni dopracowane) oraz własną wyobraźnię. Ostateczna wersja scenariusza powstała we współpracy z Rachel Talalay i Michaelem De Luką, a niektóre wątki fabularne i dialogi dopisywano już w trakcie kręcenia.
- Kiedy Alice wchodzi do kina, można zauważyć plakaty filmów „Upiorna sprawa” (1985), „Hairspray” (1988) i „Cela” (1987).
- Nazwa bistra, w którym pracuje Alice, to „Crave Inn”, co jest nawiązaniem do twórcy Freddiego Kruegera, Wesa Cravena.
- Kiedy Dan i Alice są w szpitalu, można usłyszeć przez głośnik komunikat, że doktor Shay ma się zgłosić do określonej sali. To nawiązanie do producenta Roberta Shaya.
- Na cmentarzu, za grobami Kristen Parker i Rolanda Kinkead'a, można zauważyć dwa nagrobki z wygrawerowanymi imionami Donalda i Nancy Thompsonów, postaci z filmów „Koszmar z ulicy Wiązów” (1984) i „Koszmar z ulicy Wiązów 3: Wojownicy snów” (1987).
- Kiedy Alice wchodzi do kina, można zauważyć plakaty filmów „Marihuana Madness 2: The True Story” (1985), „Hairspray” (1988) oraz „Lock Up” (1987).
- Nazwa baru, w którym pracuje Alice, to „Crave Inn”, co jest nawiązaniem do twórcy Freddy'ego Kruegera, Wesa Cravena.
- Wśród studentów w klasie można dostrzec Renniego Harlina.
- Alice i inni uczniowie słuchają wykładu o filozofii snów. Rolę wykładowcy zagrał Robert Shaye, producent filmów o Freddy'm Kruegerze.
- Gdy Dan i Alice przebywają w szpitalu, z głośników można usłyszeć ogłoszenie, że doktor Shaye ma stawić się w konkretnej sali. Jest to nawiązanie do producenta Roberta Shaye.
- Pierwotnie Wes Craven i Bruce Wagner wymyślili fabułę opartą na podróżach w czasie za pomocą snów. Jednak producenci Robert Shaye i Sarah Risher uznali taki rozwój wydarzeń za błędny i sprzeczny z koncepcją stworzoną w pierwszym filmie.
- Początkowo propozycję reżyserii skierowano do Tibora Takácsa, jednak nie chciał on dołączyć do projektu na dwa tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć.
- Wes Craven odrzucił propozycję przedstawicieli studia New Line Cinema, aby przeredagował napisany przez nich scenariusz i nakręcił na jego podstawie film.
- Renny Harlin został reżyserem filmu wyłącznie dzięki swojej upartości. Film Chuka Russella „Koszmar z ulicy Wiązów 3: Wojownicy snów” (1987) odniósł ogromny sukces komercyjny, dlatego studio z entuzjazmem podeszło do pomysłu sequela, którego premiera była zaplanowana na sierpień 1988 roku. Harlin, będąc wielkim fanem franczyzy, wielokrotnie wyrażał chęć wyreżyserowania nadchodzącej produkcji. Codziennie przychodził do biura New Line Cinema i nalegał na osobiste spotkanie z producentem Robertem Shaye. Z szeregu powodów studio nie podpisało kontraktów z żadnym z innych potencjalnych reżyserów, z którymi prowadzono negocjacje w sprawie filmu „Koszmar z ulicy Wiązów 4: Władca snów”, a Shaye w końcu raczył spotkać się z Harlanem, ponieważ ten był stale pod ręką. Kierownictwo studia było jednak sceptycznie nastawione do „młodego cwaniaka”, zwłaszcza że miał on na koncie jedynie dwa filmy, które przeszły bez większego echa. Sam Shaye przyznał później, że on również wahał się, czy powierzyć reżyserię amerykańskiego horroru Finowi z niezwykle wątpliwymi pomysłami na przyszły projekt. Upartość Harlina ostatecznie zwyciężyła, a on sam znajdował się wówczas w trudnej sytuacji finansowej. Shaye żartował, że zatrudniono Harlina tylko po to, aby mógł kupić sobie nowe ubrania. Istniał jednak jeszcze jeden powód – do planowanej daty premiery pozostało mniej niż rok i Shaye nie mógł pozwolić sobie na opóźnienie rozpoczęcia zdjęć, a Harlin wydał mu się osobą, która zdoła sprostać wyścigowi z czasem i zmieścić się w napiętym harmonogramie zdjęciowym.
- Brian Helgeland został zatrudniony jako scenarzysta po rekomendacji Roberta Englunda, ponieważ Helgeland pracował nad scenariuszem jego reżyserskiego debiutu „Devil's Phone” (1988). Data premiery filmu była już wyznaczona, ale projekt nie miał jeszcze ani scenarzysty, ani reżysera. Helgeland został przyjęty pod warunkiem, że dostarczy scenariusz w ciągu siedmiu dni. Robert Shaye z New Line Cinema oświadczył mu, że na napisanie scenariusza ma tylko siedem dni – ani dnia więcej. Helgeland poleciał na Boże Narodzenie do domu do stanu Massachusetts i napisał scenariusz w swojej kuchni, po czym wysłał go kurierem do Los Angeles. Zdążył w terminie.
- Lisa Wilcox została obsadzona w roli Alice, gdy była w podróży poślubnej, więc musiała przerwać miesiąc miodowy i pilnie wrócić na zdjęcia do Los Angeles. Ponadto blondynka Wilcox musiała zafarbować włosy na rudy kolor, aby nie przypominać zbyt mocno Tuesday Knight, która grała Kristen.
- Zaraz po podpisaniu kontraktu z Rennie Harlinem rozpoczął się strajk Gildii Scenarzystów w 1988 roku. Do końca okresu zdjęciowego pozostało mniej niż 7 miesięcy, a specjaliści od efektów specjalnych rozpoczęli już pracę nad projektem (jeszcze zanim film miał reżysera). Harlin miał zaledwie 7 tygodni na okres preprodukcji, a scenariusz uważał za niedopracowany. Z powodu strajku musiał sam przeredagować scenariusz i samodzielnie pracować nad storyboardami w oparciu o niepełne opisy scen przyszłego filmu (nie były one jeszcze w pełni rozpisane) oraz własną wyobraźnię. Ostateczna wersja scenariusza została napisana we współpracy z Rachel Talalay i Michaelem De Luca, a niektóre wątki fabularne i kwestie dopisywano już w trakcie zdjęć.
- Na cmentarzu, za grobami Kristen Parker i Rolanda Kincaide'a, można zauważyć dwa nagrobki z wyrytymi imionami Donalda i Nancy Thompsonów, postaci z filmów „Koszmar z ulicy Wiązów” (1984) oraz „Koszmar z ulicy Wiązów 3: Wojownicy snów” (1987).
Podobne filmy
7.7/10
7.5/10
7.3/10
7.2/10
7.2/10
7/10
7/10
7/10
7/10
6.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
